Ağaçlardan yapraklar tek tek düşerken
Sanma vakit doldu
Gözlerin pencerelerde dalgı dalgın bekleme
Bütün ümitler ufukta ağır ağır kayboldu
Ankara da görülen her tan kara


Beni düşünüp de zaman zaman ey yar
Başı boş hayaller kurma
Aynanın karşısına beyhude geçip geçip
Halimi suretine sorma
Ankara da düştüğüm her zan kara


Bir muammadır yaşanan bu şehirde
Keder olur içimde büyüdükçe büyür kaderim, kaçılmaz
Terki diyar geçse de aklımdan
Bütün kapılar kilitli açılmaz
Ankara da dönülen her yan kara


Hayaller ki gözümün önünde
Endam eder salım salım salınır
Düşünceler diken diken beynimde
Nerde konaklanır nerde kalınır
Ankara da vardığım her han kara


Uğraşıp didinip inim inim inlesem de
Yinede mutluluk bizi seçmez
Halil İbrahim sofrası olsa
Senden ayrı boğazımdan lokma geçmez
Ankara da yediğim her nan kara


Ey yar bilesin yinede dönüşüm hep sanadır
Ankara da yaşanan her an kara

Muhammed Mehmet GÜL