ağız dolu sözcüklerim olmadı benim,
hayal kırıklarımdan arta kalan düşlerimi yedim,
yarım kalan şiirlerimle dolan defterimin,
karalanmış son haliyim.
bitkin haldeyim sevgili anlıyor musun?


şehir çöplüklerinin dışlanması gibi işte,
bende senden, kendimden dışlandım.
şimdi cırcır böceklerinin şarkıları kulaklarımda,
gözlerimse muson iklimin sağnaklarından...




tükenmez kalemlerin yaptığı hataydı benimkisi,
çıkmayan, silinmeyen vesselam.
gün ağarmaya yakın canım çıkardı candan,
senin haberin olmazdı, sesim sana duyulmazdı...
ağlayışlarıma anam kalkardı uykudan.



sana erişemeyen ellerimin düşünceleriyle yazıldı bu şiir,
yalnızlığın, soğukluğun çığlıklarını duyabilirsin.
üşüyebilirsin mısra mısra, donabilirsin dize dize...
dolu değmiş ağaçların çiçekleri gibiydi sevdam...
büyüt büyüt hazana uğrasın sonra...


adınla başlayan tümcelerim utandı,
söyleyemedi kimseye adını, sanını...
şiirlerim sana yazılırken heyacanlandı,
ve işte getiremedi sonunu...