Sevgili Alper Yeğenim,

Daha öncede yazmıştım. Yüreğinden sızım sızım süzülerek gelip, sonra da devleşen şiirlerini çok naif bir sesle aheste aheste okuduğunu ve bizlere de haz ve huşu dağıttığını.
Bu yine müstesna olan şiirinde anladığım kadarıyla, hayata bir küskünlük ve kırgınlık var, bezginlik var. Hal böyle olunca da, insan kendi haletiruhiyesinin etkisinde ve girdabında kalarak, hep yalnızlık, eziklik, yorgunluk ve iletişimsizlik sıkıntısı çekiyor. Yani nerdeyse dünyanın üzerine yıkıldığını ve altında kaldığını sanıyor. Pusulasını şaşırtmışlık içinde zaman geçip gidiyor ve elde olan ömür ise heder olup gidiyor. Yolun sonuna yavaş yavaş merhaba deniliyor ve yaşadığını sandığı zaman içinde korkularıyla, hatalarıyla, günahlarıyla ve sevaplarıyla birlikte yok olmanın ve geriye dönüşün mümkün olmadığının acısını yaşıyor...
Bütün kalbi sevgilerimle seni kutluyorum. Başarılarının daim olmasını diliyorum.

Dostça sevgilerim ve selamlarımla