an gelir
gökleri ayakta tutan, direkler yıkılır.
toprak dağlara,dağlar ovalara
ayaklar başa, başlar ayaklara karışır.



an gelir
bir gece yarısı, güneş batıdan doğar
denizler birden kurur.
yıldızlar çığlık atar,bulutlar öfke kusar
gür sesli paşalar
fısıldamaya dahi korkar.
her bir tarafa dev teraziler kurulur
yerle bir olur ,altından saraylar.



an gelir
ilahi sesin vakti gelip
duyulduğunda
büyük bir sessizlik
başlar kainatta
bekleyiş
ilk vahiy gelen yaşa varınca



an gelir
son bir ilahi ses duyulur
toprak altında bekleyenlerin parçaları
gökten odalarına toprağı yararcasına doluşur



savaş çıkaranlar acımasız katiller çığlık çığlığa
başları önde ,gözleri yuvasından çıkmıştır
yürürler zifiri karanlık yolda soluk soluğa
yüzleri kap kara büyük pişmanlıkla
mazlumlar da yüzlerindeki nurla yolları aydınlık
üç bin yıllık yolculuğunun sonunda
bölük bölük toplanıldığı anda huzurda



an gelir
işte o vakit!
başlar ölümsüzlük...



Alper Tunga Karakoç