Senin için hiç durmaz , acı ve çile çekerim ,
Bu dünya mı? zevklerinden , hepten vazgeçerim .
Kendi ektiğimi , yazık ki, yine kendim biçerim ,
Şarap mı, zehir mi ? Ne sunarsan , hemen içerim .

Dualarda her zaman , benden önce, sen varsın ,
Bırak kâlbim , hep seni böyle , sessiz ansın .
Benim için sen bir vâsi , bir ummansın .
Bırak kâlbim kavrulsun , her zaman , ateşinle yansın .

Çıkaramam ismini , söküp atsam kâlbimi ,
Unutamam hiç bir an gözlerinin rengini ;
Yıllar yılı birlikte , yarım asır dilimi ,
Hüznünü yaşadıkça, çaresiz hissederim kendimi .

Hem gecemsin, hem de gündüzüm ,
Bazen gülersin , bazen duymakta hüzün
Solgun gördüm seni , yine mahzundu yüzün .
İlk bahar, yaz derken , yazık ki yaklaşıyor güz’üm .

Kâlbim seyahatte , senden çok , çok uzakta ,
Mecnun gibi , dere tepe , dağlar aşardım ,
Deniz üzerinde beyaz , görkemli bir yatta ,
Seninle birlikteyim , inan , birden şaşırdım !

Temmuz , ağustos sanki yanar gibiyim ,
Mevsime bağlı değil , ateş gibi yanar yüreğim .
Bir esinti getir her gün , yüksek , yeşil yayladan ,
Bu ruh , bu can bu âlemden hemen kaymadan !