Bir çocuk tanırdım bizim sınıfta,
Gözleri yaş dolu, kalbi yarada.
Bir kuru ekmekle geçerdi günü,
Ağlama çocuğum, gül artık bugün.

Öksüz kalmış idi küçük yavrucak,
Boynu bükük gezer, ağlar usulca.
Bir sıcak el ister, bir tatlı kucak,
Ağlama çocuğum, diner gözyaşın.

Boşanmış ailede kalan çocuk,
Sessizce büyür de içi buruk.
Kavga arasında solmasın umut,
Ağlama çocuğum, sevgiyle büyü.

Anne şefkatidir gönülde bahar,
Baba sevgisiyle açılır diyar.
Yalnızlık yükünü taşımaz çocuk,
Ağlama çocuğum, doğacak bahar.

Üvey anne olsa sevgiyle sarsa,
Yaralı gönlüne merhem de olsa.
Bir yuva sıcaklığı kalbine dolsa,
Ağlama çocuğum, gülsün yüzün de.

Kavga ile geçen evlerin içi,
Yaralar açıyor küçücük kalbi.
Sevgiyle büyüsün her ana kuzu,
Ağlama çocuğum, sensin yarınlar.

Çocuklar dünyanın en güzel gülü,
Sevgiyle yeşerir onların yolu.
Korumak gerekir masum ömrünü,
Ağlama çocuğum, sen umut dolu.

Hüdayi der: Sevgi olsun yuvada,
Huzur eksilmesin hiçbir ocakta.
Çocuklar gülerek yaşasın dünyada,
Ağlama çocuğum, güzel yarınlar.


18.01.2012//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.Kül.Bak.Halk Şairi