sıcak rahminden

dünyayı doğururken evren

kaosun ortasında ışıkla dansediyordu

tanrının sahnesinde

dünya karanlık ve soğuktu

doğumun tabiatına aykırı

gün ve gece birbirine yabancıydı

herşey kendi özüyle kendine gebeydi

yoksulluğun ve varsıllığın perdesi

aynı kalınlıktaydı

varoluşun buz tutmuş

çıplak gövdesine dolanırken

iyiliğin çocuk elleri

kötülüğün dokunuşlarıyla

kirlenmemişti henüz

ve henüz küllenmemişti hiçbir ateş

yol tekti

esmer teninde hayatın

iz bıraktığı

tanrının oğulları ve

tanrıçanın kızları tan vaktinde

vaftiz etmişlerdi

kendilerini ve hayatı

birbirlerinin nehirlerinde

rivayet edilir aşktı o

tanrının yeryüzüne dağıttığı

parçalarını birleştirme arayışıydı

gül bahçesinde

bir Şahmeran’dı herbiri

zaman tanrısının

küçük zehirli yılancıkları

derin uykulardaydı

dikenli çalılar

gün yükselirken

boyvermişti

çoğalan patikaların kenarlarında

ve çekip gitmişti Şahmeran

"tüy hafifliğinde ayaklarla" üzerlerinden

yeni açılan tarihin kapılarında

ardında hiç bilinmeyecek

bir masal bırakarak

bir oyundu belki herşey

tanrının provasız oynattığı

sonsuz bir oyun

nice oğulun ve kızın

kanarak

kanatarak

ve kanayarak oynadığı

karanlıklarına Şahmeran’ın ışığını gömüp...



MÜJGAN KARAKILIÇ- 2009

İZMİR