Kaybolmuşum karanlığın gizeminde

Sır olup örtünmüşüm üstüme siyahı

Yenilmişim hüznüne hayatın ekilmişim en kurak toprağına

Umut bahçesinin

Bir ömür açmamaya hapsedilmişim

Hüzün ırzına geçmiş umutlarımın

Atılmışım fahişe bir toprak parçasına solgun bir zaman aralığında

Koşmuş yorulmuşum varlığının umuduyla

Yokluğunun biadında

Sövüp sövüp azalmışım hayalinin karşısında

Gece pus olmuş çökmüşken omuzlarıma

İt olmuşum taşımışım geceyi sırtımda

Karanlık bu denli tepinirken bedenimin ırzında

Ruhum hala ayak izlerinin semasında

Alınmış verilmişim kendimden habersiz bu pazarda

Sonsuzdan önce sonsuzdan sonra

Oturmuş izlemişim anlamsızlığın dipsiz kucağında

Eti buyun kemiği şuyun manasızlığında…

Put olup kapanmışım tek bir çığlığına

Duyup duyup ölmüşüm hep ilk dakikamda

‘’bekleme gelen yok’’ fısıltısının keskin doğruluğunda…

EYLÜL 2010