Ne yana baksam soğuk ve gri

Alınma ama ne varsa bir ölünün göklere tırmanmaya kararsız

Eşikte kalmış ruhu gibi…

Hala sende midir acaba gizemi yalnızlığın?

Bu kaçıncı sonbahar kucağımda ağlayan?

Kime baksam umuttan sırılsıklam kime dokunsam kalbinden kanayan

Yaralı bir şehri taşıyorum sanki omuzlarımda

Yüzümde hala o ilkbahar gülümseyiş avunmaktan yorulan…

Bir kasım daha can verir ellerimde sonra

Sığınırım yine aralığına ömrümün

Kavuşların sonudur bu bilirsin kucaklaşmaların en soğuğu…

Ahmed Arif’in ruhunu sarartsada aralık

İlk adımımdır benim bilinmezden kıyıya

İlk pencerem, doğuşum bu dipsiz kuyuya

Alınma ama usta sanada anlatamamışsa derdini bu bulutlar

Kim hak ediyor ıslanmayı bu sağanakta

Dar gelir..dar geliyor artık bu mevsime bu iklim

Yitik bir şair sanrılığı upuzun ilindiğim…

Kanımda yirmi dört saat şeytan mesaisi

Sen ! ağzındaki yalnızlığa her gece günah silkindiğim

Şimdi söyle bana var gücünle elindekileri

Düşlerimde kaybolsam yine korkmadan

Mavi kıyılarına vurur muyum hala ?

Yine mi demir alır bu deniz bu kıyıdan

Alnımın soğuğuyla uzunca kalakalır mıyım yine yoksa?

Yalanlarımı giyinsem yine sıkılmadan

Açar mısın o paslı kapıyı tek seferde

Yine mi dalarım yoksa o soğuktan umutsuz, sonsuz uykuya…

Bir mum ışığı kadar yorgun ve uysalım artık

Hani şöyle üflesen ağlayacak gibi

Ne yana baksam soğuk ve gri kapında

Ne yana baksam herkes etten kemikten sen

Hala…

ARALIK 2011