Site ortalamasına göre vasatın üzerinde bir şiir. O nedenle de eleştirel bir okumayı hak ediyor. Klişelerin dışında.
Teknik anlamda bazı önerilerde bulunmak isterim:
1.bölüm/

Yine gökyüzü kadar mesafe düştü payıma
(Kuruldu) gözlerimdeki infilak
Gece çekilse üstümden
Gözyaşlarım çırılçıplak kalacak
Yokluğundan
Acemi kaçışlara vururum kendimi
Geç kalınmış zamanların garında
Çığlık çığlığa bir tren geçer ( önümden )
Vagonlarına yüklenmiş yetim bakışlar
Üstü başı is kokar
Duman tüter başında şehrin

Yüzüme yakışsa da siyahi hasret
Ben hala
Bir çift elanın (müebbetiyim..)
---
Burada, 2.dizedeki 'kuruldu'ya takıldım. İnfilak'ın kurulması. İnfilak: patlama. İnfilak etmek, biçiminde kullanıyoruz daha çok. "Kuruldu gözlerimdeki infilak" tümcesi, biraz sıkıntılı geldi bana. Başka bir kurgu. Belki:
"yine gökyüzü kadar mesafe düştü payıma / gözlerime infilak " biçimi. Benzeri bir şey.
*
"çığlık çığlığa bir tren geçer (önümden)"

Bu dizede 'önümden'e gerek var mı? Bence yok. Fazlalık.
Şiirin her şeyden önce bir sözcük ekonomisi olduğunu unutmamalı şair.

"vagonlar(ı)na yüklenmiş..."
Öneri: "vagonlara yüklenmiş..." Daha akıcı bir söylem için.

*
"Bir çift elanın (müebbetiyim)"

Bu "müebbet" sözcüğü de yıllardır o denli yıpratıldı o denli çok kullanıldı ki içi boşaltıldı âdeta. Artık gördüğüm yerde
"yine mi" diyorum. Bana hiçbir anlam ifade etmiyor. Aklımda Nevzat Çelik'in içli şiiri "Müebbet Türküsü".
Anlamını çoktan bulmuş yüreklerde, yıllar önce.
"Ben hala" > hala, değil > hâlâ biçiminde yazılmalı mutlaka. Öteki türlü 'babanın kızkardeşi' olur.
Bence, son üç dize bölümden atılmalı. Şiire katkısı yok.
Necatigil'in unutulmaz uyarısı:
"Şiir, kata kata değil, ata ata yazılır."ın ışığında.
*
Dize sonlarındaki (..) ya da (...) imlerine de gerek yok. Görsel bir yorgunluk.
* * *
2.bölüm/
Kelimelerime bıraktığın ( sancıdır)
Seni sana / yazdıran/
Hani bir yarın kuracaktın bana
Emeği gagasında kuşlara /gülümseyen/
Küçücük avuçları yurt /edinen/
(Gözyaşlarımdan) yıkadığım taşlarla
Hani bir yer yatağında ( oturup)
Bilinmezliğimize fal açacaktık
Sümer rahiplerinin ruhuyla..
--
"kelimelerime bıraktığın (sancı)"

Burada da "sancı" sözcüğünün üzerinde durmalı. çok kullanılmış, heyecan vermeyen bir sözcük. Mutlaka farklı bir şey gelmeli. Hani "sancı" sözcüğünü kullanmadan, onu duyumsatmak çabası, arayışı...
Süreğindeki dizelerde üst üste gelen "yazdıran / gülümseyen / edinen" ler de iyi durmamış. Şiiri biraz mani'ye yaslamış.
Ses benzeşmelerine dikkat! Ayrıca düzyazıya yaklaşan anlatımlara da.
"seni sana yazdıran", "seni bana yazdıran", "bir yarın kurmak" gibi sözler de hiç yeni değil.
Daha farklı, okuru sarsacak, kıskandıracak çağrışımlar/sözler bulmalı şair.
Daha yoğun, "eksiltmeli" bir dil kurmak anlamında, önerim:

kelimelerime bıraktığın uykusuzluk (ya da benzeri bir şey)
hani bir yarın uyanacaktı
emeği gagasında kuşlara gülümseyen
küçücük avuçları yurt bilmiş
gözyaşımla yıkadığım taşlar
yer yatağında bilinmezliğe fal açacaktık
sümer rahiplerinin ruhuyla
----
Buna benzer bir kurgu, daha yoğun daha az yıpratılmış imge/çağrışım...
Bir de sözcükleri kullanmada tekil/çoğul dengesini gözetmek.
Gözyaşları yerine > gözyaşı. Çünkü süreğinde "taşlar" var ve çoğul. Sözcükleri fazlaca çoğul kullanmakta, şiiri mani'leştiren bir olumsuz uygulama.
---------------------------------------------------------------------------------------------------