Bu akşam yine durgun sularındayım Istanbul’un
Üsküdar’da sahilde oturuyorum.
Etrafta kimseler yok,
O park yalnız benim.

Şemsipaşa’da balık tutuyorum,
Deniz benim, yosunlar benim

Gül kokuları geliyor burnuma
Yoksa Çamlıca da mı benim?
Uzanıp bir gül kopartıyorum,
Yalnız benim oluyor Çamlıca.

Eminönü, binbir insanın uğrak yeri
Bana da açmış kucağını.
Ordan Mahmutpaşa’ya geçiyorum.
Bir bit şıçrıyor üstüme
Ama olsun!
O bit benim.

Sultanahmet, camilerin dergahı
El açıp yalvarırım Allah’a,
Bu yer benim, bu yer benim…

Galata’dan geçerken Beşiktaşa
Etrafta bir telaş, bir curcuna.

Ortaköy’de soluklanırım biraz;
Dudağımı yakar içtiğim çay.

Çıkar Bebek’ten
Tepeden boğazı seyrederim,
İstanbul ayaklarımın altındadır artık.
Bu yer benim, bu şehir benim.

Akşam olur, yol eve doğru gider,
Derken kaldırım taşına çarpar düşerim.
İncinir bacağım, taşlara sarılırım.
Kucaklarım dostumu, sırdaşımı;
Taşın bile benim ISTANBUL…

1990