Gecem kenetleniyor sanki
İzmir kokuyor düşüncelerim
Dalgın bakıyorum rüyalarıma
Düşüyor kaşlarım
Sayıklıyorum

Sesleniyor bana sorularım
Yanıtsız bırakılan haykırışlarım
Duymuyor sarılışlarım
Soluk soluk dolaşırken ben

Sağıyorum hüzünlerimi
Kenetliyorum hepsini birer birer
Sözcükler uymuyor sözüme
İçten içe daralıyorum

Saklanmak istiyorum dizelerden
Kaçmalıyım vakit varken İzmir’imden
Kordonda yosun kokusu vuruyor saçlarıma
Şiirin kuyruğunu tutmuş çekiyorum bulutlara

Yağmur yağıyor sevgilere
Üşüyor içim hasretlere
Gazeteme bir damla düşüyor
İçim titriyor kelimelere

Noktasını virgülünü koydum nefesimin
Koştum durdum kopardım bir demet yasemin
İzmir buram buram koktu yine
Hissettim özlemini düşlerimin

Sadık kaldı bana ellerim
Hatalar yaptı zaman zaman dillerim
Söz verdim dünyama
Yaşam kattı şiirlerime hecelerim

Yanıtsız kaldı sorduğum sorular
Bulutlandı düşüncelerim darağacında
Dondum kaldım baharımda
Dallarım dallandı kâbuslarımda

Bağrımı yakıyor şamdanlar zülüfleri düşmüş
İzmir süzülüyor karşı kıyılara
Sevgi katıyor vapurdan gevrek atanlar martılara
Temiz bir düş geliyor simalara
Yorgun düşüyor kıyılara

Yankı buldu izlerim kumsalda
Adım adım yaklaştı toprak kokuma
Ben bir düş oldum
Bir ürpertti geldi yamaçlara

Saymalı mı yıldızları
Okşamalı mı esen rüzgârı
Yakınlaşmalı umutlarım
Beni ben yapan şartlarım

Korkmuyorum İzmir’imden
Kordon boyunda yosun kokusu derinden
Önümde bir fincan kahve
Seziyorum bulutlarımı yürekten

Mevsim kışa döndü artık
Puslu oldu cümlelerim
Sadık hayallerimin çabasındayım
Uçtu gitti şiirlerim

İzmir dürtüyor beni
Yalnızlığımı soluyor bedenim
Sen ne denli uzak olsanda bana
Ceza vermiyor ruhuma dürtülerim

Yaşamı törpülemek emektir benim için
İzmir’im acıyor bu gece senin için
Elimde bir kitapla karşılıyorum gecemi
Özlemek istiyorum doyasıya hüzünlerimi

ÖMER ARDALI 22 ARALIK 2011 – İZMİR