AGORA MEYHANESİ

Tarihi bir şehri adımlıyor bu akşam ayaklarım
Beyoğlu, Taksim arka sokakları
Unutamadığım gençliğimin o Agora meyhanesi
Uykumu kaçıran nice anılar gezinir ortalıkta
Bir Şeyler çekiyor beni, bir başka biçimde



Durdum dinlendim; Kınalı’ Da
Yörükali plajında bıraktım, masum ve çocuksu halimi
Köşe başında bekleyen bir fayton
Koşturmaktan tükenmiş mecali
Yorgun vapurlar yavaşça yanaşırken iskeleye
Boğazımda düğümleniyor o eski günlerim
Bir oteldeyim, bir simitçi geçiyor penceremin önünden
Ve camlara bir işaret bırakan, akşamın son rötuşları
Ne gönlüm yatıyor/ ne gücüm yetiyor seni düşünmeye
Tarihlere anason düşüren sen, yedi tepeli İstanbul.um.



Sen, yedi tepesine uzanan İstanbul’um
Hep seni delicesine sevdim
Üsküdar’dan Çengelköy’e uzanan yolunu
En çok da Karamürsel vapurunu sevdim
Martı çığlıklarını, denizden esen poyrazını sevdim
Ah o Beylerbey’inden Kabataş lisesine giden kızlarını
Anladım ki boş yere ağlamamışım
Senin sevgin gönlümün en çılgın muhabbetidir İstanbul’um.


Nuri Dağdelen
Özdere-İzmir
14/12/2011
Saat.23.40