Yine bir hasretşiiri, yine bir vatana, toprağa, sılaya, çocukluğa özlem dizeleri.
Çocukken daha henüz on-on iki yaşlarında, karların erimesiyle birlikte toprakta yeni yeni filizlenen otların arasından Çiğdem kazmaya giderdik. Çiğdem iki çeşit olurdu: Birincisine "Çiğdem"" ikincisine "Kırk Kabuk"" derdik. Bir de çiğdemi kazmaya yarayan sopamız olurdu ucu sivri ona da "Küsküç" derdik.
Her elli tane çiğdemi desteler ve yine bir çiğdemin gövdesini dolayarak sarardık. En fazla çiğdem toplayan köye kadar böbürlene böbürlene gider ve anne-babasına övüne övüne anlatırdı. Çoğunlıkla çiğdem dönüşünde hasta olur ve en az bir kaç gün yatardık.
Şiirdeki ""Var mı daha navruz, çiğdem sökeni "" dizesini okuyunca aklıma çocukluğum geldi kardeşim. Doya doya yaşadığım çocukluğum. Şimdi yaş kırk üçe geldi, sadece tatlı bir hayal olarak anımsıyorum o günleri. Memleket ve gurbet şiirlerinde belirgin bir ustalığın göze çarpıyor kardeşim. Ben şahsen bu konuda çok istememe rağmen kolay kolay yazamıyorum nedense.
Eee herkes her konuyu yazacak değilya. Sen yazacaksın, bizlerde okuyacağız be usta.
Kutlarım. Hüzünlendim, sere efkar bastı, bende kendi memleketime hayalen şöyle çıkıp bir seyran yaptım.