Ben diyerek sana seslenıyorum
içimin karanlıklarından aydınlatılmış
tek koruyabildiğim yerimden, yani ruhumdan
Sonunu göremediğim bir okyanusta kulaç atmaktan uyuşmuş kollarımla
okyanusuma sarılıyorum olmayan sularında..
Uzaklardaki sen ile rüyalarımdaki ben bir araya gelecekmiş umuduyla
bir kadeh daha kaldırıyorum bize neler yazdıgını bilmediğim şu hayata..

Görünenin ardındaki bilinmeyen gerçekliklerle
yüzüme taktığım senin dışındaki herkesin gördüğü maskemle
bir balonun ortasında gamsızları oynuyorum tek başıma sahnede..
Çölün ortasında buldugum bir su birikintisini çatlayarak içercesine bulurken kendimi
uyanmaktan korkuyorum seraptır göremeyeceğim uyanırsam diye..

Seni kelimelerimin kafiyelerine bakmaksızın yazmama rağmen
içinde sen olan bir cümle kafiyesiz olamıyor belliki.

Sen mi dedim , ben olacaktı o gerceğe doğru ya ha sen, ha ben
uzakta bir yerde belki de birlikte gülümsedik belki de bir çok kez pes ettik
ve belkide ömrümüzü tamamlarken umut etmeye devam ederek
kendimizi varlıgımızla hayal ettik
söyleyecek o kadar cok şey var ki kısacık cümlemin içinde
şu an belkide sen uyuyorken fısıldıyorum sana iyi geceler nefesimmm diye sessizce ...:((


Ben böyle okuyup şiir olarak daha iyi algılayabildim. Öneri değil, kendim için yaptım yani. Çok sevdim şiiri, değişik ifade tarzı vardı. Tebrik ediyorum
sevgilerle