Bir kurnanın iki sulağı gibi

Buluşmalıydık aslında.

Ne kesişti yolumuz

Ne de sıyrılabildik birbirimizden.

Köklerimiz ve asıllarımız aynıydı

Kimsesizliğin matemi içinde

Serzenişteymişçesine

Döndük, sırtımızı birbirimize.

Yönler aynıydı, yollarda ...

Çelişkisizliğin çelişkisi içerisindeydik.

Masumiyetimizi kaybedip

Fütursuzca yoruverdik birbirimizi.

Ötekileştirdik yüreğimizi.

Serseri mayınlara takılıp

Patlattık kalbimizi.

Şubat soğuklarında

Dondurduk sözlerimizi.

Oysa sözlerimiz olmalıydı

Kıble diplerinde,

Tek oluşa çağrı olmalıydı

Ağıtlarımızın teması.

Engebeli sokaklarında,

Yağmur altlarında, birlikte yürümeliydik

Yurdumun.

Tek olmalıydı ,

Tekliğe giden yolda sözümüz;

Fakat ötekileştirdik yüreğimizi,

Benleşti gözlerimiz ,amaydık artık ...

Tahammülsüzleştik birbirimize ,

Bakışlarımız artık rahmet bulutlarını ağlatıyordu.

Emin olun bulutlar bizim için ağlıyordu