16
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
1650
Okunma

gülüştendi ceviz yapraklarına ay
kırılmış gündeliğe açılmış güneş
biçimli ölmüşe benziyordu gölgesi
ayrılık kokusu sinmiş gökyüzüne
ayaklarım nerede kim bana seslendi
sabah olacak güneş yine düşecek mi
içiboş cevizin yanındaki kurtlu dala da
anlattıklarından daha çok ellerime sustum
yorgunlukta özgürlük müydü neydi
ilk kez veda ediyordu kendine kendi
geceden önce varsaydım sabaha
belki kırardım ayın kabuğunu ortadan
belki kamyon kamyon taşımazlardı anneme
gidilen yere kardeşlerim
5.0
100% (25)