yapraklar yolun karşısından savrulmalı
ya da bu hüzün dünyanın sonu olmalı

nedir aranan artık geçmiş bulutlardan
kitap indirdi insanlar kendine okunmamış,
kimse tarafından
evine gidebilenlere diyor evine
her adım da bir yaşam

soğuk anlayış şüphe mi bu biraz
aksine biri hatırlatmalı kargalara
ya da ölüme korkulan olmadığını aklın
karanlık gökyüzüne de

paylaşılan bir sırdır bizim omzumuz
ya da bir rüya ortasına keskin dokunuş
dilimizin işleyişi iki el ayak sesi
yağmurlu havalarda da yankılanmayan

eski zaman müzisyenleri ve ben
gün ortası yangını oyunudur oynadığımız
dilimizin ucunda yakalanan
ya da o izlenimi veren her şey
veya zorunda olmadan bizi tutuşturan

sözcüklerimiz her fırsatta doğaçlama
notaları çiçektendir melodimizin
az da yaz ayları gülünden
sessiz ve kesin
veya hatta çaldığımız ölümün arşivinden

sonsuzluk türküleri başlarken size
böyle böyle
sabahları biz çiğ ile çiğdem
üstümüzde kendine eğik yarım ay
ay/ saçlarımız az biraz dağınık
dudaklarımızda sessizlik yemini
rüya ortası size dokunmadan
göğsümüzü gere gere gösterdiğimiz
külümüzdür bizim