ben oldum olası
karanlıktan hep korkmuşumdur
ondan, çocukken annem söndürmezdi hiç ışıkları
hiç yoktan perdeler canlanırdı yoksa
bir adam boyunda ne var ise işte...

garip bir çocuktum ben
her şeyden korkan
ve hiçbir şeyden korkmayan
Batman’ın ve o yörenin bütün çocukları gibi
çoğu zaman oyuncaklar yerine
çöplüğe bırakılmış mühimmatlarla oynardık
biz oynardık onlar patlardı
sonra ağaç dallarında
sonra nehir yataklarında
çok sonra çöp atıklarının arasında toplanırdı parçalarımız...
biz yine de oynardık
çocukluk işte...

bak hiç yoktan doksanlı yıllar aralandı...
hiç yoktan, cinayetlerin bir salgın gibi yayıldığı o yıllar
onlarca yok hayır
binlerce cesedin gazetelerle örtüldüğü o yıllar

çocukken hep
Tanrım derdim Tanrım
ışıklarını hiç söndürmesen olmaz mıydı
hani belki de bu kadar kolay örtülmezdi her şey
hani güpegündüzde vuruldu bu kentte insanlar
ama nedense, kimseler görmezdi kimseler duymazdı
çünkü herkes herkesten bir acayip korkardı...

bugün bilen
bütün ışıkları yanıktır...
yoksa perdeleri ayaklanır
ilkin odamın.