OYUNCAKLAR

Lunapark, ben Fizan yollarındaki hasta çocuğum,
Bir çocuk umudu filizlenir, ben dedemin kucağında uyurum,
Dizlerimde ağarır çiçekler, gece yıldızını kaybetmiş Annem,
Koleralar basar evimizi, ejder yarınlar elemi kusar,
Bir Çinli edasında çocukluğum, gözlerimi yaşlar kısar
Kız kardeşim ölür, boncuklu bebekler de yanar,
Kitabım kutsalmış, inancım yarım, ne mezhepler gördüm ben,
Fincanımda atlıkarıncalar, içtiğim hep oyun,
Oyuncaklarım kanlı, bir Filistin çaresizliğindeyim,
Asası kırık, Musa’sı yorgun bir çocuğum,
Ben mahlasımı pişiririm yemek diye,
Aç kalan esmada ben bir hiçim,

Oyuncaklarım çok, oyunlarım az benim,
Masallarım var çeşit çeşit, ben de Simbat bende Herkül,
Aslanlarım var benim, ben de hayvanat ben de kör düğüm,
İstanbul’da gezinen Bebek kemeri gözyaşlarım,
İbretliklerim boşuna, diktiğim kasımpatı ümitlerim,
Şifa dilenen devletim yenik,
Dayanacak gücü kalmadı bedenimin,

Nerde getirin oyuncaklarımı ben daha annemin şahiniyim,
Kuzgunu yitirir askerler, ben Raman Dağı’nda bir eşrafım,
Silahım var benim içi boş, babam var benim dolu dizgin,
Oyunlarım var benim, Pinokyo yalanlarımda gülümseyen,
Oyuncaklarımı getirin, ben daha büyümedim…
Ne büyük bir salgın yüreğimdeki ezber,
Nefret, nehir suları gibi akıp gitmez,
Gitmez oyuncak heveslerimiz geçmişe,
Ben bir adım atmışken atiye,
Gitmez simurg kuşu fani bir eve,
Oyuncaklar, oyuncaklar…