15
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1337
Okunma

Kendimi zannettim bir gül bahçesinde
Hayal meyal yeşil bir ormanın içinde
Yürüyordum sensiz bilmeden geleceğe
Uslanmaz gönül seviyordu hala delice
İnanma dediler seviyorum diyene
Dökülen gözlerden yaşların sahtesine
Kendini bilmez kırık tebessümlere
Benimsin derken sessizce gidene
Dokunamadı ki ondan gayri kendime
Uçsuz bucaksız dağların en tepesinde
Bırakmıştı buralarda kendi en zirvede
Gönül telime konup gitti bilinmezliğe
NİHAL 25.09.2011
5.0
100% (10)