Gölgemde bir yalnızlık putu devrilir,
Ve Meryem’ini yitirmiş incilimde İbrani vaatler,
Notası silinen flütlerde de kıyamet kopar mı?
Kopar mı İsrafil yüreğimde de düğümler?
Ve üfürülmüş ruhumda boş gezinen günahkâr yarınlar,
Yarında deli ben miyim? Bugünler de akıllı kadınlar,
Ben miyim şimdi kelimelerde hapsolan?

Vezirim olmuş kadınlar, Şevvalimde ölürken inançlar,
Resmi çizilmiş, ucube yalnızlığımla başbaşayım,
Elbet bir gün Lutherler de ağlar,
Tahtımda doğar Hürremler ve boğulur şehzadeler,
Korkma ey nefis! Muhteşemlerde yanar…
Çilek yiyen etim ve etimde görülen kırmızılar,
Çocuk umutlarımda, topallar bir gün!
Dizlerimde dünden kalma yeminler,
Sokaklarda, yıldız içen gümüş yüzler,
Okşadığım başın yerine, zümrütten biçilmiş büstlerdi,
Umduğum aklını yiyip, mantık dışı kalmaktı,
Berkuttan dirilmiş cevaplarımda, Deli Ben miyim?
Ben miyim haşr olacak gönlünde, ölürken temiz vücutlar.
Şamdanında kararan, aciz bir geda çaresizliğindeyim,
Baharı arayan benim kehribar taşlarımdı,
Çiçek açtırmak isteyen bendim, sırçadan kalbinde,
İsteklerim yarım kalır, nedense senin cennetinde,
Deli ben miyim? Şimdi senin aklı pahalı şöhretinde…