![]() Nefretin ÖzlemiYakılan tütsüden beslenen umutlar Boyuna bağlanan iplerle kayan hayatlar Geçmişi ancak rüyasında sayıklar Burada nefrete özlem bağlamış biri var... Sevgiden umudumu kestim artık Sen de kes geçmişinde yaşayan yaratık Biz nefrete sıkıca sarıldık Dipsiz kuyularda sadece gerçekleri aradık... Bir dua temizlemez ki nefsi Gerek insana birazcık vicdan hapsi Kalbim büyük olsa da sevemez herkesi Kaleminden kan akar şairin atınca tepesi... Kalemim sert dizelerim mert diyenler dolu Kamuflajları iyi de bulamadılar gerçek yolu Parmağı uzatma yoksa kaparlar kolu Cennet sağdayken onlar seçtiler solu... Yanlızken bile mutlu olmayı becer Kafana takma bu da gelip geçer Süvariler kaybetmeyi sevmez hep isyan eder Güçlü ol yoksa hayat seni de helak eder... Yaşlıların ağzında hep bir tesbihat Bize usanç gelen ama gerçek nasihat Günahlar hep dizili kat kat Makyajları tamam da yüzleri berbat... Dizelerim insanlığa ders olsun, Adımı duyanların kalpleri umutla dolsun, Zalime meyledenlerin kuş beyinleri solsun, Şu alemde nefretimle kala kaldım daha ne olsun... Son dizeler akarken alkışları kesildi herkesin Ben yolumda devam ederim geleceğini bilsem de ecelin Savaşmaya hazır bir cengaver gibi hazırda durur kefenim Yolunu aramakta nefretin özleminde kaybolmuş tüm benliğim... - mehmed arif - |
sağlıcakla kalın...