“Cehennemin dibine kadar yolun var”
Dedi kız bütün içtenliğiyle adama.
Yüreğini yırttı kız, sesini yırttı.
Aklını zayi eyledi sanki!
Adam başını eğdi
Bir heykel kıvamında durdu
Sustu bu haykırışa
Belki de bir cevaptı bu susuş
Kız susmadı ama!

Kız çıldırdı adeta
“Tepki ver” dedi “tepki lütfen…”
“Canın cehenneme” dedi
“Sana diyorum”
“Hey Mecnun kılıklı herif!”
Adam başını kaldırdı ve gözlerini gözlerine dikti kızın
Canını aldı bu bakışta adeta, canını emdi bu nigahta
Ruhunu emdi kızın bir sünger gibi
Kalbine hükmetti bir kral gibi
Bu dünyayı başına yıkıştı oysa
Bu aşka boğuştu oysa
Bu ele geçirişti bir kadını…

Kız sendelendi ilkin
Sarsıldı bu bakışa
Ayakta duramadı
“Cehenneme” dedi son bir kez ve sustu
Dili bağlandı sözü yitti gücü bitti
“Canın cehenneme ha!” dedi adam usulca
Can kimin ola! Ey kendinden bihaber sevgili!
Ey aşkımdan divane olan sevgili!
Ey şaşkın, en taşkın haliyle sevdim seni aşkın…
Ve adam güldü inadına
Katıla katıla hem de
Patlatırcasına göbeğini
Gözlerini sele verircesine
Adam güldü güldü duruldu

Kız şaşırdı bu gel gitlere
Kız alıştı bu çıldırışlara
Kız sustu sonsuza değin adeta
Kız afalladı bu tefsire…
Adam konuştu
Susan adam konuştu
Adam gibi konuştu, aşık gibi konuştu
Gözleriyle konuştu ilkin
Sözleriyle konuştu derken
“Canım cehenneme dedin ya
Canım sensin Leyla!
Hiç insan kendisine
Canın cehenneme der mi?
Hiç insan sevdiğine
Cehennem olur mu?”

Kız anlamadı adamı
Oysa adam kızdı
Adam, adamakıllı kızdı…
Cehenneme doğru gitti…

Kız cehennem oldu adama
Adam kız da yok oldu!
Kız anlamadı hala
Adama n’oldu?