Önce, ince bir urgan düşer,
Öptüğün,
Kokladığın boynuma.
Dokunduğun yer kanar mı hiç,

Son demindeyin gamın,
Bu son ayrılık senden yana,
Sana yeniden gelişimdir.
Bir gecedir bende kalan,
Siyah yemenili yar gibi,
Saten giysisiyle girer koynuma...

Bilmez,
Üç ayaklı toy taburem,
Beni kime taşıdığını bilmez,
Alnından ilk defa öpülen kız gibi,
Titrer,
Titrer de öylece durur,

Ahh sevgili,
Vakit sensizliğe yol alır hep,
Ahh sevgili,
Bir lahza değse hayalin gözlerime,
Neden? Bilmem,
Gönül evinde yoksun yine,
Karanlık ihanetimdir sana,
Çılgın arsız sevgilim olur…

Artık sadece üç kişiyiz,
Yüreğimin senden artanı kadar ben,
Azrailim,
Hicranla gelen beyaz meleğim,
Ve mavi bir kelebek ölüsüdür,
Soluk benzimde asılı kalan.

Artık gitmek lazım,
Yaşamın kıyısından,
Hercai çiçekleri uğurlar beni,
Bilmem neredesin,
Sana geleyim isterim,
Kaygım ölmekten yana değil,
Bu sefer de yoksan,
Gittiğim yerde,
Bu celsede bitmezse,
Yüreğimdeki mahkeme,
Yanarım sensiz,
Ve bundandır,
Figanı arşa çıkar kardelenlerin...

Senin olacağın diyara giderim.
Son bir kere daha gülümse,
Seni göremediğim o çok uzaklardan,
Sana bütün hücrelerimle,
Eğilmekteyim...

Ölüm kadar soğuk bakışlarım,
Düşlerim,
Senli düşlerim dahi,
Artık buz kadar kırılgan.
Bir kuğudur süzülür ruhum,
Yokluğa,
Bedenimden en son sen ayrıl olur mu,
Usul usul,
Yavaş yavaş...

Heyecanım sana gelmekten yanadır...
Korkmuş çocuklar gibiyim,
İçten içe titremekteyim.

Artık her şey tamam,
Yaşamaktan yana,
Bir sensin eksik olan,
Bırak vursun hayalin,
Beni taşımayan cılız tabureme,
Ben düşeyim, gerilsin ipler,
Taburem; artık sen kadar uzak bana,

Kirpiklerimi başkası kapamasın,
Vasiyetimdir,
Açık gözlerime dokunmasın,
Vefasız bir tek el...
Kıskanırım;
Bakışlarımı ufka çaktığım resimde,
Soluk benzime en son dokunan,
Sevgilimdir,
Kıskanırım.