4
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
1361
Okunma
Son Nefes
dikti köydeki genç ağaçları,
çaktı ağaçların etrafına çitleri
inşa etti her kırık dökükleri
büyük bir sabırla
suladı meyve bahçesini,
kazdı tarlasını,
alnının temiz teriyle
geçindirirdi ailesini.
ekmişti toprağa kısmetini;
hasatta ağrırdı
tırmığı tutan elinin bileği.
düşündü
bulutlarla, gevezelik etti
suyla...
bir gün, ayakları
ansızın büküldü,
şaşkınlıktan donakaldı
ve konuştu toprakla, ağladı
Bıraktı tırmığı
nefes almak için: soğuk terler
boşaldı alnından.
sürülmüş toprağa ve uyudu,
toprakla bir oldu...
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz