2
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
1131
Okunma
küçük bir kelebek gibi dolaşıyorum kırlarda
hayatın acımasız olduğunu bile bile sürükleniyorum rüzgara doğru
seviniyorum her bir çiçeğe ayak uçlarım değdikçe
günüm kısa umursamıyorum yalnız uçmayı
şuh bir koku var mevsimde adını bilmeden kapılıyorum
saatler kısıtlı
uçmak daha çok yükselmek istiyorum
güneş göz kamaştıran rengini gösterdikçe yer yüzüne
daha da bir şahlanıyorum
içimi ürpertiyor yalnızlık korkusu
bir boşlukta uçarken görüyorum kanatlarımı
tozlarımı döküyorum umursamadığım yerlere
gün hiç bitmeyecekmiş gibi davranıyorum
vakit tükenmekte aşık olmaktan korkuyorum
zamanın kısıtlı olduğunu bildikçe
ümit vermekten korkuyorum
bilmesede ben ölmekten değil ağlatmaktan korkuyorum
5.0
100% (4)
Cevap Yaz