Bomboş vaatlermiş heybedekiler
Başım yere değdi gözlerim kaydı
Bir anlam taşırdı haybedekiler
Pişmanlıkla saçlarını yolsaydı

Doğar doğmaz yoksulluğa göz açtım
Süt bulamam şeker şerbet su içtim
Zaman oldu yaşamaktan vazgeçtim
Keşke şansım senin kadar olsaydı

Çoğu zaman lime lime doğrandım
Haksızlığın karşısında iğrendim
Haram helal doğru yanlış öğrendim
Benim aklım hak yolunu yol saydı

Düşe kalka yürüdüm bu yollarda
Nice karlar kürüdüm bu yollarda
Hiç güneşsiz eridim bu yollarda
Zaman benim bir günümü yıl saydı

Sen bey idin bense maraba oğlu
Sen şehirli benim adımsa dağlı
Bende ekmek yavan sendeyse yağlı
Kahpe felek gülmeyi de zül saydı

Eşit doğduk deme artık yoruldum
Sen havluya ben çarşafa sarıldım
Terk edildim ne arandım soruldum
Benim olan keşke bende kalsaydı

Bulgurum var işim olmaz Dimyat’ta
Gözüm yoktu ne yalıda ne yatta
Yaşadığım mütevazı hayat da
Bu garibi kendisine kul saydı

Coşari der haklı hakkı bulurdu
Haksız olan benden fazla ulurdu
Ne atışma ne kargaşa olurdu
Devlet payı eşit eşit bölseydi

18.07.2011/İstanbul

İbrahim COŞAR