Bu yazdığım son mektup, sana varır mı bilmem;
İçimdeki dertleri dökerek yazıyorum.
Gönlümdeki sitemi kalbin görür mü bilmem;
Bıraktığın izlere bakarak yazıyorum.

Günahım bağışlanmaz sana sunsam da arşı,
Yazdığım tüm şiirler hasretle aşkın marşı,
Biliyorum çok zaman suçluyum sana karşı,
O nedenle boynumu bükerek yazıyorum.

Bazen Mecnun yerine koydu yürek kendini,
Eyyüb gibi sabredip yendi bütün derdini.
Ne sevmekten vazgeçti ne de bozdu andını,
Duygunun doruğuna çıkarak yazıyorum.

An oldu söz geçmedi ne kalbe ne beynime,
Bir beden büyük geldi aşk gömleği eğnime,
Yaptığım hataların tüm vebali boynuma,
Narin kalbi kırmaktan ürkerek yazıyorum.

Benden sonra adımı ister an ister anma;
Seni seven yüreği sevmekten de utanma;
Yanmayı bilirim ben, her söylenene kanma,
Sanma ki cehennemden korkarak yazıyorum.

Bir sevda yaşadım ki her yönü başa bela,
İçimde aşk yangını yanıp duruyor hala.
Öldüğümün ilanı duyacağınız sala,
O mutlak sona doğru akarak yazıyorum.

Sevgilim, kısacası yüreğim bölük pörçük;
Yıllar var ki kalp kapım başka aşklara örtük;
Coşari’nin son sözü, son itirafı artık;
Yolunu gözlemekten bıkarak yazıyorum.

16.02.2026 /İstanbul

İbrahim COŞAR