Kalbim İstanbul’da



Delice sevmiştim seni
önce kanaryam bülbülüm oldun
sonra zehirim dikenim
beni şair yaptın
peşinden parça parça ettin,
al! işte senin olsun tüm duygularım
hoyrat bir yüreğim var içinde
hüzzam şarkıları dinlediğinde,
her nağmesinde Üsküdar iskelesini hatırla
akıttım gözyaşlarımda seni
ve açıldım limanlara hasretini öğrendim.


Sevenin aşkı alazlanır içinde
kış erken düşer kirpiklerine
kim bilir ki senin için ağladığımı
kimsesiz bir deniz feneri kadar yalnızım
kalbim hâlâ çarpıyor eski sevdalara
her kıyımda yeniden kanar içimde
bundandır sessizce bekleyişlerim
bir nefeslik ömür döndü dolaştı
kaderin yazgısına
daha söylenmemiş türkülerimiz,
şiirlerimiz vardı oysa,
kalbim İstanbul’da, anılarım gurbette kaldı
bir bilsen, ne çok özledim ne çok özledim...
seni, ve Emirgan’da çay içmeyi.


Nuri Dağdelen
Özdere- İmir
25.06. 2004