-Sevdiğim gün, seni kaybetmiştim
Ve Seni önemsediğim zaman hayata yoktun!



Dipsiz
Derin
Okyanuslarda yüzdük
Ay/ırmaklı bir yeryüzünde
Sevdiğim zaman sen yoktun;
Yokluğunla yalnız bir bendim


Düşündün mü?

Bir deniz derinliklerinde

Bıraktığımız…

O hayalleri

ve

Başardık beraberce

Orada bırakmayı

Bir de

Kül renginden aşkımızı unutmayı…

Ve,

Deniz köpürdükçe

Biz dalgalanırdık,

Gök/Gözümü kaybederken

Yer/Yüzünden

Ne hissettin?



Başlamadan mı bitmeliydi

Veya ayrılırken gülümsemeyi…







“Neden bazı şeyleri iş işten geçtikten sonra ya da yüzleşmek zorunda olduğumuzda ancak düşünürüz?”





Artık sevmeler

Amaçsız ve acımazsızca patlarken!

Aklım bir kaşık suda,

Fırtınaları koparıyorum

Gecem siyah-matem

Gündüzüm beyaz, gri tonlarına

Alışır gibi.



Az mı yürüdük

Rayların yol biçtiği

Tren İstasyonlarından

Ve el elleyken

Az mı üşüdük

Lapa lapa kar düşüşlerin altında

Bir de “Unut” diyorsun vefasızca



Şimdi her şarkı seni anımsatıyor

Aklım, hayallerim karışıyor

Ve donuyorum

Eski bir fotoğrafta.

Karşımda kırıklarıyla

Aynalar durur

Bir yanım da ondan…



Zembereği boşaldı

Alarmı kurduğum kum saatimin.

Denizköpüğü yalnızlığımla

Bir avuç kum dağılıyorum


Ayışığı Flimden alıntı
H.R/2011