Karıncayı ölüm döşeğinde seyrederken
Ne kadar çalışkan olduğunu düşündüm
Annem, küçüklüğümü tahtadan beşiğe belerken
Düşünemezdim üşüdüğümü
Çok sıcaktı bana.

Büyümek için uğraşırdım
Büyük adam olmak için düşünürdüm
Annem büyük adam olacak derken
Kırkı vurdu ibreler
Tayyarede düşmüştü
Akşam üzeri dağın eteğine.
Annem bana hala çocuksun der
Büyümedim onun gözünde hiç bir zaman.
Geriye baktığımda ne göreyim
Binlerce karınca cesedi
Ayak izleri puslu gecede...
Ya şu sürgünler olmasaydı
Vagonların içinde cesetler dolaşırmı?
Ruhlar şu gökyüzündeki yıldızlar
Yarın yok
Son kumarda kaybedenler var.
Dünyayı hörgücüne dolduran
Zalimlerin anayasası vicdanın sustuğu yer
Çocuğum babasının alnında ter
Vicdan susuyor
Ölüyor
Ağlama anne...
Ben derede balık tutuyorum.
Karıncanın cesedini, sarı karıncalar paylaşır
Düzenin ne kadar yosma olduğunu görmez gözler
Kimisi kurma saat olmuş,
puslu havada ağlaşır
Gercek ağlayanlar susmuş
Gökyüzünde ki bulutların ardına saklı
Beyazını bırakmış denize martı.