beyaz mermerlere yazılıydı adın
yüzünün en iyi yansıdığı perdeydi lahitler
tenin, en çok kırmızıya yakın
örgüler çekilmiş bir ülkeye kapatılmışsın sen
sonbaharda nefes alacaktık!
çünkü;
sadece güzde gülerdi esirler

vakit gece; şehir sustu
sokakların içinde serseri lambalar
soğuk kiremitlerde sıcak kalmış yalnızlığım
lahitlerde saklıdır kimsesizlik
toprak üstünde feri sönmüş bir adamım!
betonlar;
beraber ağladığım kaldırımlarım!

vapurlar geçiyor...
vapurlar geçiyor sanki penceremden
deniz; sokağımın yaramaz çocuğu
deyme, savurur seni sokaklarım
lahitlerde yazılıdır adresim
’o’ üşürken ;
dokunamam ben teknelere
’karanlık’ benim aradığım!

soğuğu göğsümde taşıyorum ben
kurşun gibi!
ki kurşunîdir lahitler
sen lahitlerde saklısın,
ben günahta!
sen bir goncasın avucumda
ve ben yanar gibi gidiyorum;
gözlerin dualarımda...!

bacalardan ses geliyor
küllere saklamışsın kokunu
’sen’ esir edilmiş bir şehrin masum kızı
’gel’
özgürlük bekliyor bizi sokakta
bağrını açmış bakıyor kaldırımlar
sokaklarda nefes alır lahitler!
kaldırımlar!
sevdanın mevsimi...

muhammed manap 24/04/2011
MUĞLA