AFFEDİLMEZSİN
Siyahtan beyaza boyadın içimdeki ışığı çalarak
Cam bir sarmaşıktım çıplak gecende
Suya atılmış düşlerine yıldız yağması
En yakın yanında uzak tutulma
Öznesi kendine ruh
Solan bir kitap
Fanzinleri okunmamış rahle
Karanlığa açılan kapı aralığı
İki pencere arası hoşca kaldın





AFFEDİLMEZSİN
Su kılığında suladın çiçekleri zehirken
Tuzlu ateş içinde kırk derece elin kanımda
Suskunluğa yatırılmış güleç ağızla öptüm seni
Bir aşkın kurgusu değildi inandığım hilgat
Her ağlayışın seliloz düşürürdü yanık tortu
Tanımı olmayan öldürme biçimi belki
Dünya ile ahret arası uzun en uzun im
Gök kuşağında sırat köprüsü yağmura asılı
Rüzgara açılmış hazerfeni"mi kırdın...





AFFEDİLMEZSİN
Bir örümcekle ördün yüzümü
Son dokunuşunda tırnağını bir kuşun iskeletinde unutup
En korkunç sığınagınken yastığın en uzağında gökyüzü
Tutsaklığın yani çıplaklığın kadar hür
Elimi ruhuna batırırken kanayan parmak izini
Her hücrenin genine tükürdüğün aşk fosili
Acıları doğurgam tohumlardın...






CÇ_