Biraz yükseklerde kardı mutlaka,
Sabahleyin cılız yağmurlar kondu saçlarıma.
Yanaklarımı tokatlıyordu merhametsiz ayaz,
Lale saçtı gamzelerimin yurduna.

Sürekli dönerken bilimin armağanı,
Tırmanırken yokuşu, naraları içimi yaktı.
Çileden sonra sefası olacak elbet,
Ayak izlerinin mekânında son buldu feryadı.

Hicranı var çiçeklenmiş bir dalın,
Efkârını dumanları söylüyor şu dağların.
Zaman değiştirememiş kurallarını,
Uçuşları yine ok misaliydi kazların.

Nünü deriz, haberin olsun adından,
Gel bir güreş tutalım kancasından!
Endamı seçilmiyor çitlenbik filizinin,
Dişlerin dokunursa eğer anlarsın kokusundan.

At ve Enik sevilmeyi hak ediyordu,
Horoz zamanın zillerini çalıyordu.
Çocukluk günlerime selam yolladım,
Bu manzarada hatıralarımın filmi oynuyordu.

Sazın tellerinde gezindi hüner,
Hep birlikte gönülden söylendi türküler.
Nağmelerin hikâyesi nasiplendi kaynağından,
Şapkalarını çıkardı o kalem tutan eller.

Tazelendi yılların eskitemedikleri,
Yeniler de zaten eski dostlar gibiydi.
Veda zamanında yüzlerinden okuduğum,
Gözlerini açmamış şiirlerin habercisiydi.
03.04.2011-Ahmet BOZTAŞ