Zaman,hırçın bir nehir gibi akıp geçerken
Kovalarken yıllar ardı ardına birbirini
Geçince aynanın karşısına
Bakıyorsun ki gerçekler apaçık ortada.
Saçların ağarmış,omuzların çökmüş
Solmuş yüzünde derin çizgiler oluşmuş
Hani diyorsun,şimdi nerede?
Ne kalmış o günlerden geriye?
Sonra,dönüp de şöyle bir çaresizlik içinde bakıyorsun maziye
O benim dediğin yılların
Çoktan geçip de gitmiş olduğunu görüyorsun.
Keşke diyorsun,ah keşke...
Lâkin,artık hiçbir şey para etmiyor
Acıların bir törpü gibi
Ömrünü tezden bitiriyor.
Her güzel şeyin bir sonu olduğunu
Bilemiyor ki insan yaşamadan.
O yıllar süren koşuşturmaca
Hayâller,beslenen umutlar,deli dolu yaşam...
İşte hepsi burada son buluyor.
Acı ama
Gerçeğin karşısında
İnsan ne kadar çaresiz kaldığını,bir kez daha anlıyor

09.12.2002
Erman Ulusoy
Kırklareli