Özledim sizleri ben, inanýn ta yürekten
Kucak açtým sizlere hadi gelip sarýlýn,
Bilseniz ne garibim, hayaliniz geçerken
Hadi hadi durmayýn, kollarýma atýlýn.

Geceleri sizleri görürüm ben rüyamda,
Ahmet tahta baþýnda, Hatice ip atlardý,
Hep böyleyim iþte ben, bu emekli dünyamda
Dinlerim uzaklardan kalpleriniz atardý.

Susuz deðirmen nasýl, gördünüz mü bilemem
Kederli bir sessizlik zamaný yýllar eder,
Yaþlanan gözlerimi davranýp da silemem
Sizlerden ayrý kalmak sanki ölümden beter.


Bir öðretmen olarak þiirinizden çok duygulandým sayýn hocam.
Bu öðretmenlik mesleði diðerlerine hiç benzemiyor.Ýþinden çýkan insan evine gider çalýþtýðý yeri unutur.Biz de öyle mi?

Emekli olunca bile ne siz öðrencilerinizi ne de onlar sizi unutamýyor.
özlüyorsunuz.Hepsi ayrý ayrý gözünüzde tütüyor.Zaten o aþk olmasa bu yorucu meslek çekilmez.
Daha dün adýyamandaki bir öðrencimden face*oktan mesaj geldi.beni hiç unutmadýðýn yazýyordu.

Bir özelliðimiz var.Öðretmenler hiç yaþlanmazlar hep genç kalýrlar.Öðrencilerinin verdiði enerjiyle.
þiirinizi beðeniyle ve büyük bir hazla okudum.Ýlhamýnýz ve kaleminiz daim olsun efendim.
Selam saygýlar.