17
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1896
Okunma
Benim çocukluğumda oyuncaklar farklıydı
Ablamın bebeği bez, benim arabam telden
Elde kahve öğüten değirmenler çarklıydı
İmkânlar bu kadardı, bir şey gelmezdi elden
Çelik çomak oynardık ve çember çevirirdik
Tek kale maç yapardık yemyeşil alanlarda
Üst üste taşlar dizer top ile devirirdik
Çoktu uçurtmasını göklere salanlar da
Hepimizin aşkıydı kırmızı horoz şeker
Leblebi tozu yerdik, külahta satılırdı
Piknikte tüm komşular birlikte halay çeker
Herkes neş’e içinde gülmekten katılırdı
Bayramlar geldiğinde her komşumuza sapar
Severdik küçükleri, büyükleri sayardık
Kar yağınca bahçeye bir kardan adam yapar
Çoluk-çocuk, genç-yaşlı toplu kızak kayardık
Böyle sıradan değil, çok özeldi yılbaşı
Tombala oyununda kâh yenildik kâh yendik
Bu kadar fazla yoktu mutsuz insan, göz yaşı
İmkânlar azdı ama cıvıl cıvıldık, şendik
Şimdiki çocukların imkânı bizden fazla
Acaba bayramları bizim kadar kutlu mu?
Biz yemyeşil doğada yetiniyorduk azla
Onlar kaldırımlarda oynuyorken mutlu mu?
.
5.0
100% (12)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.