Böyle yoksul değildim eskiden
Benim de hayallerim vardı
Umutlarım
Heveslerim
Beklentilerim
Özlemlerim vardı
Hani kursak diye bir yer vardır ya!
İşte hepsi orada kaldı...
Bir gün bu iğrençliklerle dolu dünyadan
Elimi eteğimi çekip,ölüp gideceğim.
İki metre bir çukurda toprak olacak bedenim
Benden geriye miras olarak kalacak olan
Hayatımın her karesini mısra mısra anlatan eserlerim.
Okuduğunuzda kendinizden bir şeyler buldunuz
Hayatınızdan sahnelerle karşılaştınız çoğu zaman
Bu kadar da olmaz değip küfrettiğinizde oldu,
Yüreğinizin içinde bir şeyler kımıldadığında
Halime acıdığınızda oldu.
Her gün bir komadan çıkıp diğerine gömüldüğümü
Nerden bilecektiniz.
Gül bahçeme bakıp güllerde bahane aradınız
Bahçenin yetişmeden önceki halini bilmiyordunuz elbet
Çorak topraklara gül dikerken
Derviş sabrıyla gün aşımından gün batımına
Okyanuslardan eleklerle su taşıdım oysa
Ellerimde su toplandı,parçalandı ayaklarım
Ne zaman soluk almak için dinlensem
Bahanelerin arkasına sığındım sandınız.
Hep iyi olsun diye çabaladım durdum
Raylarda ilerlerken vagonlarım çullanan çok oldu,
Ne zaman bir istasyonda konaklasam
Bahanelerle inenler de oldu merakından binenler de
Vagon nasıl ilerliyor diye kimse merak etmezken
Mazaret arayanların ardı arkası kesilmedi.
Dert taşıyan kervan olduğumu nerden bilecektiniz.
Hayatım bana ait olmadı,
Her zaman ömrümden ödünler verdim
Nasıl yaşıyorum diye kimsenin umurunda olmadım .
On para değeri olmayanlara ne değerler verdim,
Ayaklarımın altından alıp başımın üstüne taşıdım
Fırsat kollayan eşkıya gibi başımın etini yediler
Konaklayacak yer kalmayınca yere serildiler
Bahane, bi yere sığmayan başım oldu.
Dost canlısı olduğumu nerden bilecektiniz
Hep açıktı sofram,kapımı hiç kapatmadım
Ne hikmetse aşımı yiyen ömrümü aşındırdı
Kimsenin malında,mahreminde olmadı gözüm
Kime selam versem ya dostum edildi ya sevgilim
Dost sandıklarımın gözünde bir yalanmışım
Boşu boşuna bunca ömrü aşındırmışım.
Öfkem oldu dudaklarımdan lav fışkırırcasına
Kızdım gün aşımı gelen dertlerin cümlesine.
Küflenmiş ömürlerin son durağı bu meyhanede ne aradığımı soruyorlar.
Kamyon kamyon taşıdığım dertleri zulama doldurup,köşeme büzüşmüş
gönlümde esen deli fırtınaları yuttuğumu nerden bilecektiniz.
Öfkemi kadehlerin dibinden aldım.
Sallandım rüzgardan savrulan dal gibi
Yalpaladım ,kaldırım taşlarına sarıldım
Sarhoşum diye ayaklar altında ezildim
Attığım naraya heybet edilip çuval çuval dövüldüm.
Kimseye derdimi yanamadım,
İçimde bir ukde oldu hep,şöyle ağız tadıyla ağlayamadım
Ne zaman gözlerimden akan bir şeyleri silsem
Avuçlarıma katran katran kan doldu.
Nice yokuşlar tırmandım yapayalnız
Çok tökezledim de el atan olmadı
Göğsümde hep tekme izleri taşıyorum nişan gibi.
Ezilerek geldiğimi nerden bilecektiniz.
Yoruldum artık ,bir adım öteye gücüm yok
Bu gün, belki de yarın, yolun sonu görüktü artık.
Dost düşman belli olsa ne olur olmasa ne olur
Her gün burnundan fitil fitil gelecekse hayat,
Vefadan yoksunlarla yoğrulacaksa önüne konan günün hamuru
ölmek ne rahat.
Yaşantımın her anını cehenneme döndürdüler
İmam musallada nasıl bilirdiniz dediğinde
İyi bilirdik diyen diller lal olsun.
Yaşarken kıymetim bilinmedi
Sıcak bir tebessüme hasret gittim
Ben öldükten sonra ardımdan ağlayan göz kör olsun.
İstemem kimseyi mezarımın başında
Ne ağıtlar yakılsın ne ağlansın.
Öyle bir yere gömülsün kü cesedim
İzim bile kalmasın.

Mehmet Zafer