Kuş ve dev çok çâresiz; her ikisi azapta
Çırpınıyorlar son kez, sona yakın etapta

Dev kuş da gagasıyla, mârın gözüne vurdu
Son bir hamle diyerek, dev, bıçağı savurdu

Ve sapladı yılanın, pullu, kalın boynuna
Yılan kanlar içinde, düştü devin yanına

Fakat dev kalkamadı, düştüğü taşlı yerden
Hiçbir şey kalmamıştı, gözlerindeki ferden

Dev, kanlar kusuyordu, ağarmış sakalına
Belki yem olacaktı, ormanın çakalına

Kuş, başını dayadı, kanlı göğsüne devin
Sıcağını hissetti, kalbindeki alevin

Koca bir ömür verdi, kuşu yaşatmak için
Onunla doldu içi, içinde mahfî hiçin!

Ervâhın nevâsıydı, kuşun âh u figânı
Bu ses için terketti, dev içindeki cânı

Bu kuşta pinhân idi, kâinattaki her sır
Sırrına ermek için, varlık oldu bir sıfır

Ölmeden önce ölmek, şart ebedî gülmeye
Madde karanlığını, nûr-u aşkla delmeye

Devin başında durdu, kuş, içini çekerek
Ve gözlerine baktı, ince boynu bökerek

Koca dev üşüyordu, titriyordu bir yandan
Tüyleri ıslanmıştı, yağmur gibi giryandan

Onun üstüne gerdi, kuş uzun kanadını
Isıtmak için biraz, manevî nevzâdını

Kuşun gözyaşı aktı, devin dudaklarına
Yanağını dayadı, solgun yanaklarına

Aşktan akan gözyaşı, rûha gençlik iksiri
Ancak hür aşk kurtarır, bedendeki esiri


Soner Çağatay / 25 Aralık 2010 / Wuppertal

Kelimeler:
Mâr: Yılan
Giryan: Ağlamak
Nevzâd: Yeni doğmuş, bebek
Ervâh: Ruhlar
Nevâ: İnilti