''İnsanlar genellikle kendilerini açgözlü olarak görmezler. Bu insanların arzu ettiği bir karakteristik özellik değildir. İnsanlar genellikle sabahları uyanınca; “Ben bu gün açgözlü olmaya başlayacağım” demez.
Açgözlülük; ihtiyacımız olandan yada hak ettiğimizden daha fazlasını elde etmeye çalışan bencil bir arzudur. Açgözlülük yavaş yavaş büyür ve daha biz onu fark etmeden açgözlü olup çıkarız. Ayrıca hepimiz zaman zaman açgözlü davranışlarda bulunmuyor muyuz? İşte o açgözlülüğe küçük bir fırsat verdik mi kişiliğimizin büyük bir parçası haline geliverir.

Düşünün
Açgözlülük yıkıcıdır. Açgözlülerin sonu hep yıkımdır, çünkü Tanrı bundan nefret eder. 1 Krallar 21. bölümde Ahav ve İzebel’in ne kadar aç gözlü olduğunu okuyoruz. Onlar zaten çok güçlü ve zengindiler. Ama daha fazlasını istediler. Er geç Tanrı Ahav ve İzebel’i günahlarından dolayı yargıladı ve yok etti. Bizler bunu okuyunca o açgözlü kötü insanlar sonunda cezalarını buldukları için memnun oluyoruz, ama kendimizi asla o açgözlü kötü insanlardan biri olarak görmüyoruz.
Hak ettiğinizden yada ihtiyacınız olandan daha fazla para, elbise veya statü elde etmeye çalıştığınızda açgözlü olmuyor musunuz? Sahip olduğunuz şeyleri başkalarının sahip olduğu şeylerle kıyasladığınızda açgözlü olmuyor musunuz? Daha fazla kazanma hırsı ile yanıp tutuştuğunuzda açgözlü olmuyor musunuz?

Dua Edin
Ya Rab seni her şeyden daha çok sevebilmem için bana yardım et. Ben senin istediğin gibi olmak istiyorum, lütfen yüreğimde ne kadar açgözlülük varsa hepsini temizle. Amin. ''

ders niteliğinde bir fabldı.tebrikler kalemkar dost.