Umutsuz bir sonbahar mevsiminde,
Bedenime yapışan
Havanın soluğunda,
Üzerime akan su misali,
Bir yağmurda kaybettim
Bana ait olan hayalleri...

Bir şairin mısralarındaki,
Ne ilk ne de son olan
Duygu misillemelerinde,
Bıraktım;
Gerçeğin gözlerinde saklı kalan
Bir hayatı...

Dert etmedim
Ölüm kapımda bekliyor diye...
Düşünmedim
Hayallerimin ölümün ipinde
Gerildiği kederleri...
Anlamaya çalışmadım
Hayatıma sızan birkaç
Ajansı hüznü...

Oluruna bırakmakmış hayatı diyenler gibi
Bıraktım hayatı,
Hayallerimde akan
Bir umut nehrine...
Bir belkinin gözlerinde
Bulduğum çaresizlik gibi,
Umutlarımın bataryasının bittiği
Bir keder de,
Tükendim bir gerçekte...

Bir şair düşürdü bu gün
Bir heceyi.
Bir ressam düşürdü bu gün
Bir fırça darbesini.
Unutuldu bu gün her mutluluğum,
Gerçeğin gözünde
Saklambaç oynayan hayallerimin
Acılara yakalanışında.

Bir mutluluk dileyen gözlerim,
Kaybetti bu gün
Bir hüzünde
Ellerinden akıp yere düşen
Bir yağmur tanesinde...
Gerçeğin yağmura sığındığı
Bir kasırgada
Yitirdiğim hayallere
Ağladığım
Bir umutsuzlukta...