Sabahın ilk ışıkları,
Yaralı bir türkü gibi
Doluyorken
Ruhumun enginlerine;

Hatta kalbi buruk odamda:
Penceremi hafifçe aralıyorken
Yalnızlığı kucaklarcasına;

Hasretin rüzgârları,
Nefes olup
Umudu kayıp yarınlarıyla birlikte
Bir annenin şefkati misali
Sarmalıyor!
Halsiz bakışlarımı…

Seni dileyen satırlarımda:
İnci taneleri gibi özenle diziyorken
Bir zamanlar yüreğime ok misali saplanan
O güzel sevdanın
Sümbül kokulu mutluluklarını;

Ömrün zehri,
Şarap tadındaki kederleriyle birlikte
Alıp götürüyor beni!
Sensizliğin semtlerindeki
Avare bir hüzne.

Ama acıların sağanağında:
Kirpiklerimin uçurumundan bir çığlık!
Atıyorken kendini,
Kaderin nehrine kapılıp kaybolmak için;

Bırak!
Heceler yağsın,
Teninin gül yüzlü gülüşlerine.

Bırak!
Dudaklarının tahtına kurulsun,
Bir zamanlar beni sevdiğini söyleyen
Kelimeler…

Ve gündüzlerin kanına giren nice gece de:
Gerçeklerin idam sehpasında
Kaç hayali daha asacakken
Öyle efkârla;

Ben, senden kalan bir tutam anıyla birlikte
Yaşar giderim!
Gözyaşlarımın dizelerinde biriktirdiğim
Adı sen olan şiirlerime,
Aşkmışçasına sarılarak…

ŞİİR İŞÇİSİ...