Seni tanıdığım güne,

Seninle yaşadığım günlere,

Senin için döktüğüm yaşlara,

Tuttuğum yaslara

Zehiri bal diye sunduğun taslara

Çektiğim tasalara

Hiç kahretmedim,

Hiç lanet etmedim

Ta ki o güne kadar.




Keşke sevmeseydim,

Gönül vermeseydim

Ah unutabilseydim demedim;

Sana hiç kahretmedim

Ta ki o güne kadar....




Ah o gün!

Zehirli bir yılan olup

İçime çöken sözlerin...




Haksızlığa uğramışlık

Yargılanıp, dâra çekilmişlik

"Dinime laf söyleyen bâri müslüman olsa"lık

Halleri yaşatmamış olsaydın;

İşte o zaman kahrettim

Sana da, sebeplerimin hepsine de

"Allah rahmet etmesin" dedim.

Merhameti bilmeyenlere,

İnsafı tanımayanlara

"Allah da merhamet etmesin!"

Zehirli okları kendilerine dönsün" dedim.




Dedim de ne oldu?

Mutlu mu oldum,

İçimin yangınını mı söndürdüm?

Büyük yemindi bu!

Yeminimden dönemesem de

Yine de..

Bizi bunca zaman sonra

Bunca yaşanmışlıktan sonra

Bunca çileden sonra

Buluşturan kadere,

Kullarına böyle fırsatlar veren

Allah’a şükürler olsun

Dedim, dedim de

Bu fırsatı kullanıp helalleşmeyi başaramayan


Kendini kurtaramayan sana da

Senin bu talihsizliğine de

Yine ben yandım.

Hem sana hem kendime!

Büyük aşk

Büyük imtehan!

Gönlünle imtehan!