Mimlenmiş bir ömrün son sahnesinde
Suya yazsam geç kalınmış zamanların sırrını
Yüzünden düşen bin parçayla gençleşse tarih
Sonra otursam dizlerinin dibine
Elimde yüreğimle
Benim olsaydın diye inleyen
Çaresiz sevdamın sabaha çıkmaz vaktinde
Bin parçayı toplayıp bir edebilsem..


Sağım solum yerim göğüm senden ibaret
Bilirmisin derine damlayan sabrın kanını
O kan ki
Her günüme bin yıl düşen kaderimi lânetler
Ey sevgili,hasreti şahdamarından kanatan
Gözlerimi kapatıp yokluğuna dokunuyorum
Ey mavi niyetine dilediğim,benim değilsin
Kokunu öpüyorum,yanındaki hiç’liğime aldırmadan
Anladım yâr aklımın ecelisin,zavallı etme beni.!


Ölü çıktığım her sabahta sensizlik girdi koynuma
Görmüyorsun
Saçlarım yanıyor yüreğinin memleketinde
Gizli bir rüzgâr estir benim olmayan ellerinle
Haydi söndürsene/alevlendirsene.!
Akrebin yelkovana küstüğü şu saatte
Hangi diyarda,hangi ten bilir teninin kutsallığını
Kim bilebilir,umut bile toplamış tası tarağı
Benim değilsin
Artık umut güneşin batıdan doğduğu yerdedir.!