Küçük bir çocuk,
Hayalleriyle yaşadı,
O incir ağacının gölgesinde.
Küçük bir evde,
Güller, sümbüller az ötesinde,
Tıpkı düşlerini kurduğum,
Çocuk sevgilim gibi.
Ağacın bir kolunda,
Salıncakta sallanan ben,
Diğer kolunda düşlerimden çıkıp gelen sen.
Sallanırken hep uzaklara,
Hep uzaklara gitmek isterdim.
Sanki sen ulaşılmaz bir yerlerdeydin.
Ara sıra baykuş tünerdi ağacımıza,
İşte o an kor düşerdi içime.
Pembe düşlerime.
Her şey griye dönerdi.
Çünkü annem baykuş uğursuzluk getirir demişti.
Gittiği zaman sevinirdim.
Tamam şimdi çocuk sevgilim,
Benim, benim olacak derdim.
Kim bilir ;
Belki de şimdiki sen büyük,
Sevgilimi hayal ederek,
Böyle tepkiler verirdim.
Güçlü olan hislerimle,
Ta o zamandan seni hayal ederdim.
Sana değişik anlamlar yüklerdim.
İşte şimdi ulaşmaya çalıştığım bebeğim,
İncir ağacının gölgesinde,
Büyüttüğüm düşlerim,
O zaman ki çocuk sevgilim,
Bunların hepsi,
Senin yüreğindeki maviliklere dökülüyor.
Orda anlamını buluyor.
Senin sarayına giden patika yollara çıkıyor.
En kestirmesinden.
Bu düşler bu pembe gülüşler,
Sende ulaşılmaz oluyor.
Ey kalbim söyle bana neler oluyor.
Bu dünya eskiden de mi böyle dönüyor…

20.11.2010
ORHAN OYANIK
çan