Dün yine karşılaştık çilem dolmamış gibi
Hani şu karşı camda gördüğün kadınım ben
Gönlünü hırsızlayıp bir şey olmamış gibi
Sahra-yı Kerbela’ya sürdüğün kadınım ben

Ben işte... gözlerinde kuruyup kalan sızı
Bendim ya! düşlerinin sahipsiz kayıp kızı
Yüreğimi yok sayıp titreyen aşkımızı
Kirpiğinde çarmıha gerdiğin kadınım ben

Zaman ikimizdende ne çok şey alıp gitmiş
Gözlerin silme hüzün, reyyanı çalıp gitmiş
Bir dalgınlık anında aklını çelip gitmiş
Münzevi aşka kurban verdiğin kadınım ben

Gittin ya... elvedasız, verdiğin sözden cayıp
Gittin ya... yüreğimi, aşkı günahtan sayıp
Her dem dost meclisinde meşrebimi sallayıp
Kutsanmış bir kadehte kırdığın kadınım ben

Bilsen nasıl eksilmiş nasıl yarımdır özüm
Bilsen nasıl ürperir nasıl seyirir gözüm
Kays’ın aradığı sır Mansur’u yakan közüm
Ah! O gönlüne mahşer kurduğun kadınım ben

Git beni bende bırak geri durma yolundan
Git artık bir ölünün hayır gelmez solundan
Birde şu sarışının dirsekleyip kolundan
Bu meczup da kim diye sorduğun kadınım ben

Nasılsa hükmü yoktur eskimiş kehanetin
Nasılsa tek şahidi sensin bu ihanetin
Gönlümüzü kemiren müzmin bir vehametin
Eşiğine sırt üstü serdiğin kadınım ben

İç içe düğümlenmiş kederimi koklayıp
Gitmeden son bir defa nefesimi yoklayıp
Yüreğine açılan kıl köprüde oklayıp
Alnının çatısından vurduğun kadınım ben