Umrumda değil artık sözlerin
Eskisi gibi bakabilse de yakamaz
Kavurup aşk acısıyla kıvrandıramaz
Tek gerçeğim olamaz artık gözlerin

Pamuğa çalan bir ten vardı yüzünde
Bir zamanlar.
Anamın yoğurduğu hamur kıvamındaydı dudakların
Öpmeye kıyamazdım
Bir zamanlar.
Attığın her kahkaha mistik bir müzik ezgisi kulaklarımda
Herkes yok olsun yalnızca ben duyayım isterdim
Yalnızca ben olayım isterdim her saatinde
Bir zamanlar.

Şimdi uyanıkken gördüğüm bir kabussun
Bedenimin en utanç yerinde baş vermiş aknesin
Şiirler yazmak isterim sana düşünürüm
Benzetmeler kullanmak isterim imgelerle donatmak
Ama bulamam ne üzerine bastığım ne de hayal dünyamda
Senin kadar müptezel perdesiz bir yılan
Merhametten bir katre dahi nasip almamış tiran
Kalbinde ne acıma ne sevgi yer edinmemiş gâvur
Yoktur ruhunun bütün kemikleri kırılmış
Senin kadar iffet suyundan mahrum bir kaktüs
Yoktur aklı gadir perdesine sarılmış bedeni çıplak
Acımadan saf ve temiz bir aşkı edebilecek bir viran
Senin dışında.

Üzülüyorum
Hem de çok üzülüyorum
Ama sen yoksun diye değil
Bir zamanlarımda sen oldun
Hayatımın iki yılında sen oldum diye

Dizlerimi dövüyorum
Kalpsize kalp verdim
Diyarsıza yâr dedim
Kazurat çukuru çehreni öpüp kokladım diye

Şimdi daha çok seviyorum kendimi
Artık seni hiç sevmiyorum diye.