4
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
1240
Okunma

Söz bitmez söylenir durur
İnsan, insanı aşkıyla vurur,
Bu bir dert ki inandım şimdi
Ölçüyü bilmeyen seven değildir.
Nice seven gördüm aşkıyla yandı
Dönen pervane ateşe kandı.
Canı vereni bilmezden gelir,
Kendi nefsine sevgiyi verir.
Bir basamak olmalı sevgi insana
Kul şaşar, şaşırır sonra
Kendi şaşkın haline kanmaz
Hadleri aşar canan bulunmaz.
Söylenir sanki ulvi bir aşktır bu
Leylayı arar mecnun durmadan
Şaşkın dönüp baksa aleme
Bunca alemi var eden Rabbi
Kendine en yakın aşkın Seveni.
O yüzden gerçeği haykıran İbrahim
Bunlar değil asıl var eden Rabbim.
Bir vesiledir Hakka giden yolda,
Yar yardımcı olursa sana,
Yürü beraber Hakkın yolunda.
Yanmadan geçilmez, bu dert büyüktür,
Yanılır kalırsan zehirler sevgi
Canını canan bilip verdiğin
Unutma her şeyi var eden olsun
Aksini yaparsan zalim bir kulsun.
Der ki Alim olan kul, zalim kime denir
Zalim haddini bilmeyen insan
Yaratılan her şeyi,
Yerli yerince sevmek gerekir
Aşırı sevgiler yerinden eder
Seveni sevileni tarumar eder.
O zaman nedir dersen işin sırrı
Dön bak koca bir Hakkın yolu birdir,
Araya aracı koymak neye ki
Allah Allah deyip yürü Rabbine
Temizle şirkten ne varsa sende.
Evet keskin olsun varsın sözlerim
Ramazan değil mi Kur’an ayıdır
Furkan olan bu kitap ayırır her dem
insan, insan olup yücelir Hakka
İnsanı, insana Rab olur sanma.
(Ağustos 2010 İstanbul)
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.