Kalabalığın içinde yapayanlız bir çocuk
Ayakları çıplak ve soğuk
Bir özlem, bir sevgi, bir bekleyiş var içinde ;
O bir çocuk sevgi dolu, yüreğiyle gözlerimin içine bak dercesine;

Yaklaştı yanıma usulca sevgi görmemiş belli
Elleri rengini değiştirmiş soğuktan, ama nefesi hala sımsıcak
Belkide anlamsız bir sarılış, belkide anlamsız bır buse,
Bir çocuk işte ne isterki başka,ne ararki bakışlarda,

Küçüğümsün diye bir cümle bekler belki
Güven dolu olsun ister sözler
Çünkü o bir sokak çocuğu kalabalığın içinde
Fakat yapayanlız ve çaresiz hissediyor belkide

Elinde bir boya kalemi sadece siyah
Ne çizebilirki tek bir renkle

Ne bir gök kuşağı ne bir piknik alanı
Belkide hiç görmedi bile
Gökyüzüne renkleriyle bakmadı belkide
Sadece elindeki tek rengi var diye

Oysa bütün renkleri olabilirdi şansmıydı ?kadermi?
O bir sokak çocuğuydu,
Annelerin çocuklarını uzaklaştırdığı;

Evet elleri kirliydi belkide, ama yüreği tertemiz
Şımartılmış değildi sevgisi, ödüllerle süslenmemiş, sade,
Ona renkli kalemleri uzattım sessizce
Acaba ne çizmek ister diye
Bir ev, bir anne ,ve bir baba çizebildi sadece

Gözleri dolu doluydu ağlayamadı bile
Alışmıştı artık o kara kalemine
Yine kalemini aldı eline renklerle olmaz dercesine
Elini göğsüne koyup uzaklaştı ELVEDA dercesine
Bir sokak çocuğu hikayesi bitermi böyle?
elindeki kara kalemi ve çıplak ayaklarıyla bitti işte...
.
Dikkat ettim giderken ardından , çizdiği resme takıldı gözlerim,
Evet bir ev vardı, bir anne ve bir baba vardı
Fakat kendisini o renklere bile katamamıştı
Çünkü o bir sokak çocuğuydu

Her çocuğun çizdiği gibi aralarında bir çocuk
Ellerinden tutmuş bir anne ve bir baba yoktu
ÇÜNKÜ O BİR SOKAK ÇOCUĞUYDU....